Natuurfotografie

Tuinvogels in de winter.

 

De winter....                                                                       
Een jaargetijde bij uitstek voor vogelwaarnemingen en -fotografie. Je hebt geen last van boombladeren, die je 't zicht op de vogels ontnemen. Bovendien komen diverse vogelsoorten het bos uit en wagen zich tot dichtbij de huizen. 

Hoewel de winters van de laatste jaren bepaald niet streng waren, kreeg ik toch veel bezoek in m'n tuin. Toen ik al die vogels zag, kreeg ik de kriebels om ze te fotograferen. Ik dook een paar dagen m'n schuiltentje in en kreeg de volgende soorten voor de lens: koolmees, pimpelmees, zwarte mees, matkopmees, staartmees vink,(mannetje en vrouwtje) groenling, keep, putter, sijsje,(mannetje en vrouwtje) roodborstje, winterkoning, huismus, merel, kramsvogel, koperwiek, spreeuw, kauwtje, Turkse tortelduif, houtduif,  ekster en zowaar een grote bonte specht.

Er werd voornamelijk gefotografeerd met een Canon Eos 100 + 300 mm (2.8) + 1.4-converter (+ soms een tussenring). Voor close-ups zette ik de 2x-converter erop. Ik gebruik altijd een zwaar Gitzo statief. M'n meest gebruikte films zijn: Fuji Superia 200 Asa voor negatieven en Fuji Velvia 50 Asa voor dia's. Ik was blij dat de zon half schuil ging achter de wolken. Dan had ik tenminste geen last van harde schaduwpartijen.

Als je rustig in een schuiltentje zit, heb je alle tijd om het gedrag van de vogels te bekijken. Het viel me op, dat het roodborstje een hekel had aan veel vogels tegelijk bij de voederplaats. Hij kwam het liefst voor de meute aan, of liet zich pas zien als de meeste vogels weer weg waren.

Alle mezen bleken verzot op vetbollen en pindasnoeren. De kool- en pimpelmezen waren bovendien dol op zonnepitten. Een duik vanuit een boom of struik; een graai op het voedertafeltje en zoef... terug de boom in met een zonnepit.
De grote bonte specht probeerde eerst aan een vetbol te hangen, maar ontdekte dat het eten gemakkelijker ging als je de vetbol met één poot naar je toe trok en hem dan klemzette tegen het voedertafeltje.

Nog simpeler was de oplossing van het kauwtje. Gewoon de vetbol of het pindasnoer losscheuren van het spijkertje en dan... wegwezen.
Van de lijsterachtigen trok de kramsvogel meestal aan het langste eind. De merel en de koperwiek lieten zich steeds door hem verjagen. Bij de kleinere vogels bleek de groenling niet erg verdraagzaam te zijn. Zowel bij de zonnepitten als de vetbollen voerde hij de boventoon en verjoeg soortgenoten en andere leden van de grote vinkenfamilie, zoals de keep, de sijs en de vink. Als je dan tenslotte een vrouwtjes-groenling zo'n macho-mannetje ziet verjagen, schiet je prompt in de lach. Ook in de vogelwereld staan vrouwen hun mannetje.

U wordt verder uitgenodigd ook een bezoekje te brengen op m'n website over de herfst.
Lees in m'n gastenboek!
Schrijf in m'n gastenboek!